به نام خدا

گاهی وقتا لازمه که یک توضیح کوتاه توی سندHTML  بنویسیم ولی نمیخوایم این توضیح توی مرورگر نشون داده بشه. در واقع یه یادآور واسه خودمون و اشخاص دیگه ای که کد ما رو ویرایش میکنن. اینجور وقتا از کامنت ها یا HTML Comments استفاده می کنیم.

تقریباً توی همه زبان های برنامه نویسی امکان نوشتن کامنت هست و هر زبان هم قاعده خاص خودشو واسه نوشتن کامنت داره. توی HTML برای نوشتن کامنت به روش زیر عمل می کنیم:

نکته ای که باید موقع استفاده از تگ کامنت بهش توجه کنید اینه که تگ آغازین علامت تعجب (!) داره ولی تگ پایانی نداره. وقتی شما یه متنی رو بین این تگ ها قرار میدین در واقع به مرورگر میگید که اینو به کاربر نشون نده. کسانی که میخوان این کامنت ها رو ببین باید از گزینه View Source استفاده کنن.

دو مورد استفاده اصلی کامنت ها در زیر نوشته شده:

۱. برای یادآوری نکته یا کار خاصی که باید انجام داده بشه. مثلا یادمون باشه که متن یه پاراگراف رو تغییر بدیم

۲. واسه اینکه یه قسمت از کد رو از چرخه پردازش خارج کنیم. مثلاً فرض کنید سند شما با Error مواجه شده. شما یه قسمت از کد رو بین تگ کامنت میذارید تا ببینید آیا مشکل بدون پردازش اون قسمت حل میشه یا نه. به نمونه زیر دقت کنید:

در نمونه بالا تگ img باعث بروز مشکل توی نمایش سند شده. با استفاده از تگ های کامنت به مرورگر گفتیم که این قسمت رو پردازش نکن.

کامنت شرطی

ممکنه یه وقت موقع بررسی اسناد مختلف HTML به این نوع کامنت برخورد کنید:

خیلی ساده میگه که اگر مرورگر کاربر نسخه ۸ IE (اینترنت اکسپلورر) بود کد زیر رو اجرا کن. این کامنت ها فقط توی مرورگر IE کار میکنن و از اونجایی که کاربردشون خیلی کمه ما دیگه بهش نمی پردازیم. فقط یه اشاره کوچیک کردم که بدونید اینم هست

نرم افزارها هم کامنت مینویسن

کامنت های HTML میتونن توسط نرم افزارهای HTML هم ایجاد بشن.

برای نمونه تگ <–webbot bot–!> توسط نرم افزارهای Frontpage و Expression Web ایجاد میشه. اگه یه روزی از این نرم افزارها استفاده کردین این کدها رو حذف نکنید. این کامنت ها جنبه حمایتی دارن و باعث معرفی نرم افزارها به Developer ها میشن.